Profesor Fuga, sa shumë dashuri për natyrën…!
Më pëlqen të dalë kodrave të shoh vreshta, Tiranën nga lart mbytur nga smogu, avionët që ngrihen e ulen nga Rinasi, retë e bardha si bohçe pambuku, Krujën mbi shkëmbenj, blune e qiellit, ta shoh diellin në sy e të mos më verbojë, ndërkohë që piqet pula dhe përgatitet pilafi i mbytur në gjalpë fshati shoqëruar me djathë, ullinj, gogozhare e gjithë te mirat.
Gjithcka e larë me raki skrapari dhe kos deleje në fund, mbushur me arra dhe rrush të thatë, inaguroj një ngujim të ri civilizimi shqiptar. Pastaj zgjohem nga ëndërra.
Eci me kepucët të pastra mbi qilimin e plisave të tokës, si për të mos e bërë pis me budallalliqe qyteti në dekadencë kafenesh ngjitur në shoje.
Të mos e shoh orën dhe te mos çaj kokën se diku kam nje takim. Do gënjej, do them se kishte trafik, thjesht për të ndejtur pak më shumë me zogjtë, nën polenin e dendur, atje ku pemët kryqëzohen duke bërë dashuri në distancë, ku kungulli i hyn shalqiut në bark, e ardhur të dy bashkë për t’u shitur te pazari i ri, i vjeter.
Tufa bari jeshil më tregojnë rrugën nga eci, a me përqafojnë e lidhin këmbët.
Keni një histori? Denonco anonimisht, identiteti juaj mbrohet.
Denonco
