Sot jam me Enertilen..

Enkelejda Veliu

Ate vajzen nga fshati..

Qe ulej gjithmone ne banke te fundit, dhe askush nuk i fliste…
Dhe ajo kishte endrra..te cilat ia vrane..
Mbase atehere, kur ajo shkonte ne shkolle, nuk fitoheshin tendera, nga ministria, per te folur per bulizmin..ne shkolla.

Dhe ajo u rrit ashtu..

E paperkrahur, kokepakrehur ndoshta..se per te njelloj ishte..
Askush nuk e vinte re..
Askush, nuk kishte per te, qofte edhe nje minute kohe
Te pabukurat, askush nuk i kerkon.
Ato qajne, fatin e tyre, nen jorgan..

Dhe ajo, krijoi imagjinaren…

Krijoi nje grua te bukur per veten…
Ashtu sic ia donte zemra..te ishte

Nje nga ato bjondet sexi..me sy, vetulla dhe nje alamet gjoksi…

Dhe ketu filloi…
Njohu dike..
Foli me dike..
Dhe beri, qe ai ta donte..

Madje aq marrezisht…

As qe dua te merrem me 60 milionshin e tij..
Ne fund te fundit, mire beri…

Por..dua te dal tjeterkund…
Ne i vrasim njerezit…
Vrasim te mencurit, te diturit, te zgjuarit…
Vrasim, sepse nuk japim asnjehere mundesi..

Dhe iu japim mundesine vetem bjondeve apo bruneve, me sy jeshil dhe gjoks te ngritur…

A..harrova dhe bythet…

Dhe rasti i Enertiles na e vertetoi…
A nuk ishte e njejta Enertile qe marrosi nje drejtor..?
Vetem duke folur..
Madje, pa qene sekretare….?!

Vajze…mos u dorezo
Ti nuk ke nevoje per avokati…
Ti tashme e ke nyjetuar alternativen tende
Madje, ne evidence masive..
Dhe ne, nuk te pranuam, sic je..donim polarizim..personaliteti
Ndaj..
Ti , mund tja dalesh…